Accueil › In memoriam › Hilmar Krickhahn
Hilmar Krickhahn
Od Kriegsmarine do 2e REP · spadochroniarz Legii · 1947–1963
Hilmar Peter August Krickhahn to „Tata Michela”, którego zdjęcia i dokumenty od kilku dni publikujemy przy notce o 3e REP. Dzięki synowi, Michelowi, znamy już jego imię, nazwisko i całą drogę: od piętnastoletniego elektryka Kriegsmarine, przez wszystkie spadochronowe jednostki Legii lat 50., po Legię Honorową. To życiorys, w którym jak w soczewce widać całą epokę spadochroniarzy Legii — Indochiny, Algierię i rok 1961.
Jego pułki · odznaki z epoki
DCRE / 1er RESidi bel Abbès · 1948 i 1962Czytaj notkę →
1er BEPIndochiny · 1948–1953Czytaj notkę →
3e BEP / 3e REPAlgieria · 1953–1955Czytaj notkę →
2e REPAlgieria · 1955–1961Czytaj notkę →Kliknij odznakę, aby przejść do notki o jednostce. Odznaki: 1er RE — ze zbiorów Pawła Adamczyka (MyViMu); BEP — fot. i opis: Collecting French Foreign Legion Badges, za zgodą autora.
Życiorys
Chłopak z Kilonii
Urodził się 13 kwietnia 1928 roku w Kilonii, portowym mieście nad Bałtykiem. W 1943 roku, mając zaledwie 15 lat, trafił do szkoły Kriegsmarine jako uczeń elektryk. Pod koniec wojny bronił kieszeni Royan — niemieckiej twierdzy na atlantyckim wybrzeżu Francji, która skapitulowała dopiero w kwietniu 1945 roku — i dostał się do francuskiej niewoli.
Legia i spadochron
6 października 1947 roku w Konstantynie zaciągnął się do Legii Cudzoziemskiej na pięć lat. Po przejściu przez zbiorczy skład pułków cudzoziemskich (DCRE) w Sidi bel Abbès trafił do jednej z kompanii konnych (compagnie montée) w Maroku. Gdy w lipcu 1948 roku Legia zaczęła tworzyć własne bataliony spadochronowe, zgłosił się na ochotnika: 1 lipca 1948 roku — w dniu powstania batalionu — był już w 1er BEP. Brevet spadochronowy nr 31 918 otrzymał 20 sierpnia 1948 roku. Pierwszą jednostką spadochronową Legii była kompania spadochronowa 3e REI, utworzona kilka miesięcy wcześniej.
Indochiny — dwie rany
W listopadzie 1948 roku batalion wylądował w Indochinach. 16 maja 1950 roku pod Phu Ly (rejon Hanoi) Hilmar został ranny kulą w lewe ramię — według dziennika batalionu przypadkowym strzałem — kilka miesięcy przed tragedią na drodze RC4, gdzie 1er BEP przestał praktycznie istnieć. Wrócił do odtworzonego batalionu i 7 czerwca 1951 roku w Tonkinie ponownie został ranny, tym razem odłamkami pocisku moździerzowego. W 1952 roku walczył w obozie warownym Na San; syn rozpoznał go na zdjęciu obsługi moździerza. Za Indochiny otrzymał m.in. cytację do rozkazu armii (31 V 1952) i dwa Krzyże Wojenne TOE. Kolejne awanse przychodziły szybko: starszy legionista (1950), kapral (1951), sierżant (1952).
3e BEP, 3e REP i nowy pułk
Od 4 lipca 1953 roku służył w 3e BEP w Algierii, a gdy 1 września 1955 roku batalion przekształcono w 3e REP, został w nim aż do rozwiązania pułku 30 listopada 1955. Następnego dnia, 1 grudnia 1955, był już w nowo utworzonym 2e REP — znów od pierwszego dnia. W 1954 roku ożenił się, w 1956 otrzymał obywatelstwo francuskie i Medal Wojskowy (Médaille militaire) Zachowało się też zdjęcie, na którym niesie sztandar w poczcie sztandarowym. Codzienność pułku w tamtych miesiącach opisuje oryginalny dziennik działań 3e BEP / 3e REP.
W 1955 roku zaproponowano mu przejście do nowo tworzonej armii zachodnioniemieckiej (Bundeswehry). Odmówił. Rodzina zapamiętała jego słowa:
„On ne peut pas changer d’armée tout le temps.”— „Nie można ciągle zmieniać armii.” (wspomnienie syna)
W Legii żartowano wtedy, jak przypomina Tartiflette Du Deuxième REP: „On a réussi à mettre des képis ronds sur des têtes carrées” — „udało się włożyć okrągłe kepi na kwadratowe głowy”.
Algieria i rok 1961
Z 2e REP przeszedł całą wojnę w Algierii; w 1957 roku otrzymał cytację do rozkazu pułku, a 1 lipca 1959 roku awansował na adjudanta. Po puczu generałów w kwietniu 1961 roku, w który 2e REP był wciągnięty, dowództwo rozpoczęło czystki wśród „dysydentów”. Hilmar postanowił odejść: 5 grudnia 1961 roku opuścił pułk, a 1 stycznia 1963 roku został skreślony z ewidencji Legii i przeszedł do armii regularnej (według adnotacji w dokumentach — 57e RI w Sarrebourgu).
Honor
Dosłużył się stopnia adjudant-chef. Był kawalerem Orderu Narodowego Zasługi, posiadaczem Medalu Wojskowego, a w 1983 roku został kawalerem Legii Honorowej — z czego, jak wspomina syn, był bardzo dumny. Zmarł w sierpniu 1989 roku, kilka miesięcy przed upadkiem muru berlińskiego, którego nie było mu dane zobaczyć.
Przebieg służby
- 13 IV 1928Urodziny w Kilonii
- 1943Szkoła Kriegsmarine — uczeń elektryk (15 lat)Kriegsmarine
- 1944–1945Obrona kieszeni Royan, niewolaKriegsmarine
- 6 X 1947Zaciąg do Legii w Konstantynie (na 5 lat)
- 27 I 1948DCRE — Sidi bel Abbès; III–V 1948 kompania konna w MarokuDCRE
- 1 VII 19481er BEP — od dnia utworzenia batalionu1er BEP
- 20 VIII 1948Brevet spadochronowy nr 31 918
- 13 XI 1948Przybycie do Indochin
- V 1950Ranny kulą w lewe ramię (wg JMO 1er BEP — przypadkowy strzał), 17 V ewakuowany do bazy tyłowejrana
- 4 XI 1950CPLE* — przydział przejściowy
- 1951Powrót do odtworzonego 1er BEP1er BEP
- 7 VI 1951Ranny odłamkami moździerza — Tonkinrana
- 1952Na San; 31 V 1952 cytacja do rozkazu armii1er BEP
- 4 VII 19533e BEP — Algieria3e BEP
- 1 IX 1955Batalion staje się 3e REP3e REP
- 1 XII 19552e REP — od dnia utworzenia pułku2e REP
- 1956Obywatelstwo francuskie, Medal Wojskowy
- 29 VIII 1957Cytacja do rozkazu pułku (Algieria)2e REP
- 1 VII 1959Awans na adjudanta2e REP
- 5 XII 1961Odejście z 2e REP po puczu
- 1 I 1963Skreślony z ewidencji Legii — armia regularna
- 1 X 1964Adjudant-chef
- 1983Kawaler Legii Honorowej
- VIII 1989Zmarł
* CPLE — skrót z książeczki wojskowej, odczyt do potwierdzenia (prawdopodobnie kompania przejściowa Legii). Daty według książeczki wojskowej (1er RE), wyciągu BCAAM z Pau (1990) i brevetu. Rodzina pamięta nieco inne daty awansów (adjudant 1962, adjudant-chef 1969 — po amnestii); podajemy daty z dokumentów.
Stopnie
- Starszy legionista1 IX 1950
- Kapral1 V 1951
- Sierżant1 XII 1952
- Sierżant-szef1 XII 1955
- Adjudant1 VII 1959
- Adjudant-chef1 X 1964
Odznaczenia i cytacje
- Legia Honorowa — kawaler (1983)
- Médaille militaire — Medal Wojskowy (JO 29 VII 1956)
- Ordre national du Mérite — kawaler
- Croix de guerre TOE ze srebrną gwiazdą
- Croix de guerre TOE z brązową gwiazdą
- Croix de la Valeur militaire ze srebrną gwiazdą
- Médaille coloniale z okuciem „Extrême-Orient”
- Médaille commémorative kampanii w Indochinach
- Médaille commémorative AFN (Afryka Północna)
Cytacje: do rozkazu armii (31 V 1952), do rozkazu dywizji (1952) i do rozkazu pułku (29 VIII 1957) — dwie za Indochiny, jedna za Algierię.
W dziennikach działań (JMO)
Jego nazwisko pojawia się w dziennikach działań batalionów, w których służył — często przekręcone przez pisarza sztabowego. Kolejne strony z jego nazwiskiem zapowiedział autor zbioru JMO; będziemy je dodawać.
JMO 1er BEP · maj 1950 · Tonkin
„Pertes amies : Le Légionnaire KRUCHAHN (2ème compagnie) est blessé accidentellement par balle.” — „Straty własne: legionista Kruchahn (2. kompania) ranny przypadkowo kulą.” Dwa dni później, 17 maja: „Les Légionnaires CIANSELLI (1e Cie) et KRICKAN (2e Cie) évacués du Bataillon regagnent la Base Arrière” — ewakuowany do bazy tyłowej. To ta sama rana, którą jego książeczka wojskowa notuje pod datą 16 maja 1950: kula w lewe ramię. Nazwisko zapisano dwa razy, za każdym razem inaczej.
JMO 1er BEP · awans na kaprala · 1951
Na liście awansów batalionu — „Par Ordre du Corps N° 12 sont nommés au Grade de Caporal” — figuruje „KRICKHAU Wilmar, 1ère Classe”. To Hilmar: starszy legionista (1re classe) od 1 IX 1950, według książeczki wojskowej awansowany na kaprala 1 maja 1951 roku. Tym razem pisarz przekręcił i nazwisko, i imię.
Archiwum rodzinne · dokumenty
Kliknij dokument, aby go powiększyć. Dane adresowe i rodzinne zostały zamazane.
Galeria zdjęć
Zdjęcia, dokumenty i wspomnienia udostępnił syn, Michel — merci ! Anegdota o kepi: Tartiflette Du Deuxième REP. Opracowanie: Sekcja Historyczna Stowarzyszenia.