Zobacz też: 1er BEP / 1er REP · 2e REP · 3e BEP / 3e REP · Galeria: Spadochroniarze Legii 1948–1962
Źródło · Source: notka Tartiflette Du Deuxième REP — wpis w grupie „1er BEP. REP. Régiment Etranger de Parachutistes” (Facebook), przetłumaczona na polski. Zdjęcia: archiwum foreignlegion.info.
Przed 1er BEP, przed 1er REP, przed 2e REP — była ta pierwsza.
1 kwietnia 1948 roku w Tonkinie utworzono Kompanię Spadochronową 3. Pułku Cudzoziemskiego Piechoty (Compagnie Parachutiste du 3e REI). Była to pierwsza jednostka spadochronowa w historii Legii Cudzoziemskiej.
Liczyła 148 ludzi — legionistów z 3e REI, 2e REI i 13e DBLE, zebranych w Gia Lam pod Hanoi. Na ich czele stanął porucznik Jacques Morin, dawny żołnierz ruchu oporu i więzień obozu Buchenwald.
26 kwietnia 1948 roku kompania wykonała swój pierwszy skok bojowy pod Van Xa.
Pionierzy
Byli pionierami. Skakali nad Indochinami na amerykańskich spadochronach T-5, z karabinami MAS 36, erkaemami FM 24/29 i pistoletami maszynowymi Thompson. I już wtedy na ich głowach pojawił się zielony beret, który stanie się jednym z najbardziej znanych symboli Legii.
Odznaka i proporczyk · Insigne et fanion
Kompania miała własną odznakę — pierwszą odznakę spadochroniarzy Legii. W centrum, na zielono-czerwonym krążku w barwach Legii z literami R 3 EI, stoi granat o siedmiu płomieniach. Nad nim rozpościera się skrzydło spadochroniarza, a całość oplatają smoki — znak Dalekiego Wschodu i Indochin, gdzie kompania powstała — przecięte sztyletem.
Jej ślad przetrwał w odznakach jednostek, które przyjęły jej legionistów: skrzydło i granat Legii powracają w odznakach 1er BEP, a smok — w trójkątnej odznace 2e BEP.
Krótkie istnienie, trwałe dziedzictwo
Kompania przetrwała niewiele ponad rok. 31 maja 1949 roku została rozwiązana, a jej legionistów przeniesiono do 1. Batalionu Spadochronowego Legii (1er BEP).
Ale jej dziedzictwo nigdy nie zniknęło. Z tej małej kompanii, zrodzonej w dżungli Tonkinu, wyrosła historia, która poprowadziła do batalionów spadochronowych (BEP), pułków spadochronowych (REP) i w końcu do dzisiejszego 2e REP.
Byli pierwsi. Otworzyli drogę. A za nimi kolejne pokolenia legionistów-spadochroniarzy pisały dalej tę historię.
More Majorum · Legio Patria Nostra
Respect à ceux qui ont sauté les premiers — cześć tym, którzy skoczyli pierwsi.
Notka autorstwa Tartiflette Du Deuxième REP, moderatora grupy „1er BEP. REP. Régiment Etranger de Parachutistes” na Facebooku, przetłumaczona na polski. Zdjęcia z jego wpisu (archiwum foreignlegion.info).
Kronika kompanii 1948–1949
Uzupełnienie redakcji na podstawie opracowania foreignlegion.info (oparte m.in. na dzienniku bojowym kompanii, który synowie por. Audoye przekazali w 2012 roku 2e REP).
Skład
Ochotnicy przyszli z trzech pułków: 60 z 3e REI, 45 z 2e REI i 43 z 13e DBLE. Kompania miała pluton dowodzenia i trzy plutony bojowe. Administracyjnie należała do 3e REI, a w operacjach podlegała III batalionowi 1. Pułku Strzelców Spadochronowych (III/1er RCP) mjr. Fossey-François, w półbrygadzie spadochronowej (DBMP) ppłk. Sauvagnaca.
Wyposażenie i umundurowanie
Spadochrony amerykańskie T-5, mundury M1943 z zielonej drelichowej jodełki, buty skórzane lub amerykańskie z klamrami. Na głowach — zielone lub khaki berety w stylu gurkhów z zapasów brytyjskiej 14. Armii, czasem kapelusze typu bush hat. Uzbrojenie: karabiny MAS 36, erkaemy FM 24/29, pistolety maszynowe Thompson M1928A1, karabinki M1, a w plutonie dowodzenia karabiny maszynowe Browning i moździerze 60 mm.
Przebieg służby
| 3 i 17 IV 1948 | Pierwsi legioniści-spadochroniarze (pluton por. Arnaud de Foïarda) dostają brevet; 17 kwietnia — kolejnych ok. 80 |
| 26 IV 1948 | Pierwszy skok bojowy — Van Xa; dwudniowe rozpoznanie, 2 rannych |
| 4–9 V 1948 | Rejon Son Tay: Phung Thuong (4 rannych), Ai Mo — ranny por. Morin (5 V), Yen Lo (2 rannych) |
| 15–17 V 1948 | Sektor Gia Loc — dziesiątki zabitych i rannych po stronie Viet Minhu |
| 9–10 VI 1948 | Skok na Cao Bang; patrole i osłona dróg RC4 (Cao Bang–Dong Khe) i RC3 (Cao Bang–Bac Kan) |
| 21 VI 1948 | Ostrzał kolumny pod wzgórzem 520 koło Quang Uyen: ginie leg. Ferenc Bogdan, Węgier, ur. 1925 — pierwszy spadochroniarz Legii poległy w walce; leg. Jost umiera z ran 30 VI |
| 24 VI 1948 | Lung Phay — ginie leg. Ben Allah |
| 7–31 VII 1948 | Operacja Michel w sektorze Dong Khe; klimat i choroby zmniejszają stan do 75 zdolnych do walki |
| X–XI 1948 | Lang Son (obóz Gallieni); 1 XI skok na północ od Cao Bang; 15 XI pod Loc Binh ginie leg. Egg |
| XII 1948 – III 1949 | Hanoi (Kham Thien, Bach Mai); operacje Parasol, Lena i Diane; od 19 II 1949 podporządkowana 1er BEP |
| III–V 1949 | Lao Cai na granicy z Chinami — jedyna jednostka Legii stacjonująca tam w czasie wojny; giną leg. Foersterling i Rates |
| 21–24 V 1949 | Pluton por. Viona skacze pod Lang Lom i idzie na odsiecz placówki Ngoi Giom; leg. Maingault — ostatni poległy kompanii (zm. 5 VI) |
| 31 V 1949 | Rozwiązanie kompanii; 109 ludzi (3 oficerów, 14 podoficerów, 92 legionistów) przechodzi do 1er BEP |
Bilans 13 miesięcy: 6 poległych, 2 zabitych w wypadkach, 3 zmarłych na choroby, 27 rannych, 2 zaginionych; 5 wyróżnień (cytacji), w tym jedno w rozkazie armii.
Ludzie kompanii
- Por. Jacques Morin (ur. 1925) — dowódca, absolwent Saint-Cyr, w czasie wojny w ruchu oporu, więzień Buchenwaldu. Ranny 5 maja 1948, wrócił do kompanii w lipcu.
- Por. Paul Arnaud de Foïard — dowódca 1. plutonu, który jako pierwszy zdobył brevet. W latach 1965–1967 dowodził 2e REP; w 2005 roku niósł rękę kpt. Danjou podczas Camerone w Aubagne.
- Por. Jean Vion — następca Arnaud de Foïarda; w latach 50. redaktor naczelny miesięcznika „Képi blanc”.
- Por. Roger Audoye — dowódca 2. plutonu i kronikarz kompanii.
- Por. Michel Camus — dowódca 3. plutonu, później pułkownik i pisarz.
- St. sierż. Armando Masetto (ur. 1919 we Włoszech) — szef kompanii; poległ w Indochinach w 1952 roku.
Pierwszy poległy spadochroniarz Legii — Ferenc Bogdan. Według bazy „Morts pour la France” (Mémoire des Hommes) Ferene (Ferenc) Bogdan urodził się 26 lutego 1925 roku w Szigotriar (tak zapisano w fiszce) na Węgrzech. Służył jako legionista 2. klasy w 3e REI, w kompanii spadochronowej. Trafiony pociskiem moździerzowym w konwoju pod Quang Uyen, zmarł w wieku 23 lat — dziennik kompanii podaje 21 czerwca, fiszka urzędowa 22 czerwca 1948 roku, Cao Bang. Uznany za „Mort pour la France”.
Polegli w walce: legioniści Bogdan (Węgier), Jost, Ben Allah, Egg, Foersterling, Rates i Maingault.
Źródło uzupełnienia: foreignlegion.info — „Parachute Company 3e REI”; por. też Jean Balazuc, fiche 129 „La Compara”. Liczby i daty bywają w źródłach rozbieżne.