Accueil › Histoire › Bitwy i operacje › Sidi bel Abbès
Sidi bel Abbès
„Dom matka” Legii · 1843–1962
Seria: Legia 1831–1871 · 1er RE · Historia 1831–1945 · Drzewo genealogiczne
Miasto zbudowane przez Legię
Sidi bel Abbès leży w zachodniej Algierii, nad rzeką Mekerra, około 80 km od Oranu. Nazwa pochodzi od grobowca miejscowego świętego (marabuta). W 1843 roku generał Bedeau założył tu redutę, a pierwsze oddziały Legii przybyły na miejsce tego samego roku. W 1849 roku powstało tu planowe miasto rolnicze, a Legia budowała w nim ulice, mury, koszary i budynki publiczne — francuski serwis pamięci narodowej nazywa Sidi bel Abbès „arcydziełem Legii”. W 1865 roku miasto odwiedził Napoleon III, a w 1877 roku kolej połączyła je z Oranem.
Przez prawie 120 lat, do 1962 roku, Sidi bel Abbès było „domem matką” Legii — siedzibą 1. pułku (w koszarach noszących imię pułkownika Viénota), miejscem, do którego trafiał każdy rekrut i z którego wyruszały bataliony na wszystkie wojny.
Sala Honoru i pomnik poległych
W 1892 roku w koszarach 1. pułku urządzono Salę Honoru — od 1935 roku nazywaną muzeum — z pamiątkami po bitwach Legii. Jest ona poprzedniczką dzisiejszego Muzeum Legii w Aubagne.
W 1927 roku pułkownik Paul Rollet, „ojciec Legii”, dowódca 1. pułku, postanowił uczcić stulecie Legii pomnikiem poległych na placu apelowym. Szkice wykonał malarz Legii Maurice Mahut, a rzeźbę — kulę ziemską strzeżoną przez czterech legionistów — Pourquet. Pomnik odsłonięto 30 kwietnia 1931 roku, w setną rocznicę powstania Legii.
Miasto Legii
Z Legią żyło całe miasto: defilady, koncerty orkiestry, święto Camerone 30 kwietnia. W 1936 roku przed koszarami kręcono film „Un de la Légion” z Fernandelem. Legia prowadziła tu także dom spokojnej starości dla swoich weteranów — w 1956 roku poczta Algierii wydała znaczek z jego wizerunkiem.
Pożegnanie — 1962
Po uzyskaniu przez Algierię niepodległości Legia opuściła Sidi bel Abbès pod koniec 1962 roku. Zabrała ze sobą to, co najcenniejsze: sztandary, zbiory Sali Honoru, drewnianą dłoń kapitana Danjou i szczątki generała Rolleta. Pomnik poległych rozebrano w całości i przewieziono do Francji. 30 kwietnia 1963 roku, w setną rocznicę Camerone, stanął na placu apelowym nowego „domu matki” — w Aubagne, gdzie 1er RE stacjonuje do dziś (zob. 1er RE).
Źródła: Britannica — Sidi Bel Abbès · Chemins de mémoire — The French Foreign Legion · Chemins de mémoire — Museum of the Foreign Legion · Monumentum — Monument aux morts de la Légion étrangère · foreignlegion.info — Camerone 1963
Ilustracje: Wikimedia Commons — domena publiczna; zdjęcie pomnika z 1935 roku: Fortepan / Balassa Péter, licencja CC BY-SA 3.0.
Masz zdjęcia z Sidi bel Abbès albo pamiątki z czasów „domu matki”? Napisz: amicale.pologne@yahoo.com.