Wojciech Magryta

Wojciech Magryta, „Wojtek”, przez piętnaście lat służył pod zielono-czerwonym sztandarem Legii, przechodząc drogę od legionisty do chorążego. Był członkiem naszego Stowarzyszenia, kolegą i przyjacielem. Zginął w Afryce, kilka tygodni po tym, jak opowiadał o powrocie na stałe do Polski.

Nîmes i Sarajewo

W kwietniu 1994 roku, jako młody legionista, trafił do 3. kompanii bojowej 2^e REI w Nîmes. Dyscypliną i energią porywał innych i szybko zyskał uznanie dowódców. W styczniu 1995 roku wyjechał na pierwszą misję bojową, do Sarajewa, na pięć miesięcy. W sierpniu 1995 roku przeszedł szkolenie na transporterze VAB. Prowadził je kapitan Leszek Michalik, późniejszy prezes naszego Stowarzyszenia.

We wrześniu 1995 roku trafił do szkoły kaprali w 4^e RE w Castelnaudary, a 1 grudnia 1995 roku został kapralem. W styczniu 1996 roku wrócił na kolejną misję do Sarajewa.

Podoficer

W styczniu 1997 roku dowództwo skierowało go na szkolenie podoficerskie do 4^e RE. W lutym 1997 roku uzyskał uprawnienia kombatanckie i Krzyż Kombatancki (Croix du combattant). 1 czerwca 1997 roku awansował na sierżanta, a w październiku zdobył certyfikat pierwszego stopnia w specjalności przeciwpancernych pocisków kierowanych dalekiego zasięgu. W maju 1998 roku przeszedł do kompanii przeciwpancernej 2^e REI.

Misje

• Gujana Francuska, kwiecień 1999: czteromiesięczna misja w 3^e REI.
• Dżibuti, kwiecień 2001: cztery miesiące w 13^e DBLE, pierwsze spotkanie z Afryką. 1 października 2001 roku awansował na starszego sierżanta.
• Macedonia, maj 2002: czteromiesięczna misja „pełna napięć i niebezpieczeństw”.
• Dżibuti, październik 2005: kolejne cztery miesiące w 13^e DBLE.
• Republika Środkowoafrykańska, od 3 października 2007: czteromiesięczna misja w Bangui. Ze względu na napiętą sytuację leciał tam z przesiadką w Gabonie.

22 lipca 2003 roku otrzymał obywatelstwo francuskie. W lutym 2004 roku zdał egzaminy na wyższy certyfikat techniczny wojsk lądowych w specjalności przeciwpancernej. 1 stycznia 2007 roku awansował na chorążego (adjudant). 21 października 2008 roku, po 15 latach służby „z honorem i wiernością”, przeszedł na emeryturę.

Afryka

Jako cywil nie potrafił siedzieć bezczynnie. Afryka przyciągała go jak magnes: pracował w Kongo. W czerwcu 2023 roku opowiadał prezesowi Stowarzyszenia o planach powrotu na stałe do Polski i założenia rodziny. 10 lipca 2023 roku zginął w Kongo w katastrofie śmigłowca. Miał 49 lat.

Pożegnanie

Mszę świętą w jego intencji odprawiono w kościele św. Piotra i Pawła w Lipinkach na Mazurach. Uczestniczył w niej Zbigniew Truszczyński, założyciel i pierwszy prezes Stowarzyszenia. 2 września 2023 roku pożegnaliśmy Wojtka na cmentarzu w Jeleniej Górze-Cieplicach, ze sztandarem Stowarzyszenia, w obecności byłych legionistów z Polski, Francji, Rumunii i innych krajów. Urnę okrywała francuska flaga, do której miał prawo jako kombatant.

„Bracie broni, przyjacielu, pochylamy nasz sztandar, a trójkolorowa flaga, do której nabyłeś kombatanckie prawo, pokrywa Twoje prochy. Spoczywaj w wiecznym pokoju. […] Jak się mówi w Legii, ktoś, kto stał się pewnego dnia legionistą, pozostaje nim do końca swoich dni.”
— kpt. (w st. spocz.) Leszek Michalik, prezes Stowarzyszenia, nad grobem Wojtka

Fot. archiwum Stowarzyszenia.