3^e REI 3^e Régiment étranger d'infanterie · Gujana Francuska

Emblematy · Insignes

Odznaka pułku powstała w 1950 roku (homologacja G 3426 z 25 marca 1987 roku) i kształtem nawiązuje do odznaki RMLE z II wojny światowej — prostokąt z granatem Legii na zielono-czerwonym polu. Napis « France d'abord » na odznace RMLE był nawiązaniem do dewizy 5. Dywizji Pancernej, w której pułk walczył w latach 1944–1945. Na berecie legioniści 3^e REI noszą wspólną odznakę Legii — granat z siedmioma płomieniami.

Kompanie i ośrodki

Odznaki z archiwum Sekcji Historycznej Stowarzyszenia; wzór 4 i odznaka na beret — Wikimedia Commons (BrunoLC), CC0 / domena publiczna.

Historia

RMLE — Wielka Wojna 1914–1918

Dzieje 3^e REI sięgają I wojny światowej. W 1914 roku z 1. i 2. Pułku Cudzoziemskiego wydzielono pułki marszowe, które wykrwawiły się w 1915 roku w Artois i Szampanii. W listopadzie 1915 roku połączono je w jeden Régiment de marche de la Légion étrangère (RMLE). Pułk walczył pod Belloy-en-Santerre, Auberive, Cumières, Hangard i w Soissonnais, zdobywając dziewięć cytacji. Kulminacją jego bohaterstwa było przełamanie Linii Hindenburga na równinie Laffaux 14 września 1918 roku — tę datę pułk świętuje do dziś jako Fête de la Fourragère. Za Wielką Wojnę RMLE otrzymał, co wyjątkowe, podwójną fourragère w barwach Legii Honorowej i Krzyża Wojennego, a 30 kwietnia 1919 roku sztandar odznaczono Médaille militaire. Ostatnim dowódcą RMLE i pierwszym dowódcą 3^e REI był ppłk Paul-Frédéric Rollet — przyszły „Ojciec Legii”.

Maroko 1920–1939

W 1920 roku RMLE wrócił do Maroka i stał się 3^e Régiment étranger, a wkrótce 3^e REI z kwaterą w Fezie. W okresie międzywojennym pułk walczył w górach Rifu i Atlasu, m.in. o Djebel Sagho (1933), pod El-Bordj i Aït-Yakoub (1929). Saperzy pułku zasłynęli budową tunelu Foum-el-Zabel (1927–1928) — wyczynem inżynieryjnym w warunkach walki.

II wojna światowa 1942–1945

W 1942 roku pułk przemianowano na 3^e REIM i skierowano do walki w Tunezji (Djebel Mansour, 1943). 1 lipca 1943 roku na jego bazie utworzono ponownie RMLE, uzbrojony w sprzęt amerykański i przydzielony do 5. Dywizji Pancernej; jego trzy bataliony walczyły w grupach bojowych CC4, CC5 i CC6. Od jesieni 1944 roku RMLE walczył o Belfort i Miluzę, wyzwalał Alzację, bił się pod Colmarem, a w 1945 roku przełamywał Linię Zygfryda i walczył pod Stuttgartem i u podnóża Alp Bawarskich. 2 lipca 1945 roku RMLE znów stał się 3^e REI. Za tę kampanię pułk otrzymał amerykańskie wyróżnienie Presidential Unit Citation „Rhine – Bavarian Alps”.

Indochiny 1946–1954

W kwietniu 1946 roku pułk wypłynął do Indochin. Walczył w Kochinchinie, a od 1947 roku w Tonkinie, gdzie toczył ciężkie walki o drogę RC 4 — m.in. pod Phu Tong Hoa, Cao Bang i Dong Khe — a w 1954 roku bronił reduty Isabelle w Dien Bien Phu. To właśnie 3^e REI był kolebką spadochroniarzy Legii: 1 kwietnia 1948 roku por. Morin utworzył w nim kompanię spadochronową, która dała początek 1^er BEP (zob. 2^e REP). Za Indochiny pułk otrzymał cztery cytacje.

Algieria i Madagaskar 1954–1973

W grudniu 1954 roku pułk wrócił do Algierii i działał głównie w rejonie Konstantyny. W 1962 roku przeniesiono go do Diego Suarez na Madagaskarze; w 1967 roku jedna z jego kompanii trafiła na Komory, a później na Majottę — dając początek DLEM, dzisiejszemu 5^e RE.

Gujana Francuska — od 1973 roku

11 września 1973 roku pułk zainstalował się w koszarach Forget w Kourou w Gujanie Francuskiej. Jego głównym zadaniem jest ochrona Gujańskiego Centrum Kosmicznego (CSG), z którego startują rakiety Ariane — przed każdym startem kompanie pułku obstawiają teren (operacja Titan). Od 2008 roku pułk walczy też z nielegalnym wydobyciem złota w dżungli (operacja Harpie). W 2004 roku dowództwo i 2. kompania uczestniczyły w interwencji na Haiti (operacja Carbet), a w 2017 roku pułk pomagał na wyspie Saint-Martin po huraganie Irma.

CEFE — szkoła dżungli

Z pułkiem związane jest Centre d'entraînement en forêt équatoriale (CEFE) w obozie Szuts w Régina, powstałe w 1987 roku. Na około 1000 hektarów dżungli co roku szkoli się około 1800 żołnierzy z armii francuskiej i armii obcych państw. Kurs walki i przetrwania w dżungli uchodzi za jeden z najtrudniejszych na świecie. Odznaki CEFE (od 2005 roku) przedstawiają jaguara i granat 3^e REI.

Struktura

• Kompania dowodzenia i wsparcia — wraz z ośrodkiem CEFE. Jej odznaka (dawniej CCS) to sześciobok przypominający kontur Francji, wprowadzony w 1981 roku przez kpt. Paulina.
• 2. kompania — stała kompania bojowa; po reorganizacji w 2007 roku była największą kompanią piechoty w armii francuskiej (186 ludzi).
• Kompanie rotacyjne — przybywające na około cztery miesiące z innych pułków (dawne moduły PROTERRE, utworzone w 2003 roku z 3. i 4. kompanii).
• Kompania wsparcia (dawniej CEA, od 1999 roku) — rozpoznanie, wsparcie ogniowe, ochrona instalacji kosmicznych, w tym sekcja SAED do działań z powietrza.
• Kompania rezerwy.

Odznaczenia sztandaru

Sztandar 3^e REI jest jednym z najbardziej odznaczonych w całej armii francuskiej.

• Legia Honorowa, Médaille militaire, Krzyż Wojenny 1914–1918 z 9 palmami, Krzyż Wojenny 1939–1945 z 3 palmami, Krzyż Wojenny TOE.
• Odznaczenia zagraniczne: marokański Mérite militaire chérifien, portugalski Order Wieży i Miecza, medal Ochotników Katalońskich, amerykańska Presidential Unit Citation „Rhine – Bavarian Alps”, a także Médaille de vermeil CNES — pierwsze takie wyróżnienie dla jednostki wojskowej.
• Podwójna fourragère w barwach Legii Honorowej i Krzyża Wojennego 1914–1918 — z oliwką za II wojnę światową — oraz fourragère w barwach Médaille militaire z oliwką Krzyża Wojennego TOE za Indochiny. 3^e REI był pierwszym pułkiem armii francuskiej, który otrzymał tę ostatnią.
• Napisy na sztandarze: Camerone 1863, Artois 1915, Champagne 1915, La Somme 1916, Les Monts – Verdun 1917, Picardie – Soissonnais 1918, Vauxaillon 1918, Maroc 1921-1934, Djebel Mansour 1943, Alsace 1944-1945, Stuttgart 1945, Indochine 1946-1954, AFN 1952-1962.

Pieśń pułkowa · Chant du régiment

„Anne-Marie du 3^e REI” — jedna z najbardziej znanych pieśni Legii, śpiewana po niemiecku. „Anne-Marie” to imię nadane przez pułk — opowieść legionisty, dla którego pułk jest domem i rodziną.

Polskie akcenty

W międzywojennym Maroku w 3^e REI służyło wielu Polaków. Ich losy znamy dzięki listom, które pisali do kraju — m.in. do Józefa Michalskiego z Poznania.

• Stefan Filipiak — kapral-szef 3e REI w Maroku (1923–1938) — listy z Atlasu.
• Henryk Branicki — sierżant 3e REI w Fezie, lata 30..
• Edward Maciejewski — podoficer 3e REI w Fezie i Itzer, potem w Tonkinie.
• Stanisław Mądroszkiewicz — legionista z Krotoszyna — Maroko, Syria, Indochiny.
• Alojzy Janasiewicz — sierżant 3e REI w Indochinach 1946–1947.

Więcej w dziale Losy legionistów.

Losy legionistów: Stanisław Gmerek (RMLE)

Galeria

Album fotograficzny 3^e RE — Fez, lata 30. z archiwum Stowarzyszenia:

Zobacz album · Voir l'album →