« Legio Patria Nostra »

Accueil › In memoriam › Henryk Rzekiecki d’Alegron

Henryk Rzekiecki d’Alegron

✦

Od szeregowca do dowódcy batalionu · 1913–1940 · 11e REI

Urodzony19 stycznia 1893, Starkowo (zabór rosyjski)
Poległ18 czerwca 1940, pod Void (Lotaryngia)
W Legiiod 3 października 1913 — przez ponad 26 lat
Stopieńchef de bataillon (major), dowódca II batalionu 11e REI
Epizod polski1917–1918: oficer Armii Polskiej we Francji (obóz Sillé-le-Guillaume)
OdznaczeniaCroix de guerre

Jego pułk · odznaka

Odznaka 1er RE — pułku, w którym rozpoczął służbę w 1913 roku (wtedy jeszcze bez odznak pułkowych). 11e REI, którego II batalionem dowodził w 1940 roku, nie ma u nas jeszcze notki ani odznaki. Kliknij odznakę, aby przejść do notki o jednostce. Odznaki: 1er RE — ze zbiorów Pawła Adamczyka (MyViMu); pozostałe — fot. i opis: Collecting French Foreign Legion Badges (za zgodą autora) oraz Wikimedia Commons.

Mjr Henryk Rzekiecki d’Alegron, dowódca II batalionu 11e REI (fot. © foreignlegion.info)

Henryk (Henri) Rzekiecki, znany w Legii jako d’Alegron, urodził się 19 stycznia 1893 roku w Starkowie, na ziemiach polskich pod zaborem rosyjskim, w rodzinie szlacheckiej. Po śmierci matki ojciec ożenił się ponownie i wyjechał do Prus. Młody Henryk znalazł się we Francji i 3 października 1913 roku, jeszcze przed dwudziestymi urodzinami, zaciągnął się w Paryżu do Legii Cudzoziemskiej jako zwykły legionista. Służbę zaczynał w Sidi bel Abbès.

Wielka Wojna i Armia Polska we Francji

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach Legii — od marca 1917 roku w 1. Pułku Piechoty Cudzoziemskiej na froncie zachodnim. Gdy we Francji zaczęto tworzyć Armię Polską — późniejszą Błękitną Armię gen. Hallera — 18 września 1917 roku jako podporucznik trafił do obozu w Sillé-le-Guillaume (Sarthe), gdzie szkolił polskich ochotników do pułku strzelców. Z polskim pułkiem walczył w 1918 roku na froncie alzackim i otrzymał pochwałę za odwagę oraz Croix de guerre. Po wojnie wrócił do Legii — i nigdy już nie zobaczył rodzinnego domu.

Ćwierć wieku w Legii

Przez okres międzywojenny służył w pułkach Legii w Afryce Północnej, przechodząc wszystkie szczeble — od szeregowca do oficera sztabowego. Gdy we wrześniu 1939 roku Niemcy napadły na Polskę, poprosił o przydział do nowo tworzonego 11. Pułku Piechoty Cudzoziemskiej (11e REI), formowanego pod Lyonem. W 1940 roku, jako chef de bataillon, dowodził jego II batalionem.

„Rouge Vert” — gazetka pułkowa 11e REI, kwiecień 1940: „Préparons Camerone” (zbiory Krzysztofa Schramma)

Void, 18 czerwca 1940

W maju 1940 roku 11e REI bronił lasu Inor koło Verdun, przyjmując na siebie główne uderzenie niemieckie. W czerwcu, odcięty, wycofywał się na południe. Wieczorem 17 czerwca przyszedł rozkaz powrotu do Void, by opóźnić marsz Niemców. Rzekiecki zgłosił się na ochotnika. Około drugiej w nocy wyruszył ze swoim batalionem; po dwóch godzinach doszło do starcia i zaciętej, dwugodzinnej walki. Dowódca, prowadząc ostatnie natarcie na czele swoich legionistów, padł trafiony kilkoma kulami. Do rana z batalionu zostały szczątki — batalion stracił około trzech czwartych stanu.

Zginął 18 czerwca 1940 roku, w wieku 47 lat, po ponad 26 latach służby w Legii — cztery dni przed zawieszeniem broni. Uznany za „Mort pour la France”. Tradycje 11e REI przejęła dziś GRLE — Grupa Werbunkowa Legii.

Jego historię przypomniał wnuk, Didier Auvray, związany z francusko-polskim stowarzyszeniem „Kultura Polska”.

Źródła: foreignlegion.info — „11th Foreign Infantry Regiment”; foreignlegion.info — „11e Régiment Étranger d’Infanterie” (wersja francuska); FSALE, „Le 11e R.E.I. dans la Bataille de France en 1940”; 11regimentetranger.com — lista poległych; D. Auvray, „Henryk Rzekiecki d’Alegron” (Kultura Polska). Opracowanie: Sekcja Historyczna Stowarzyszenia.

In memoriam · Losy legionistów